11 maart 2010

Dr. Muhammad Tahir-ul-Qadri, een zeer vooraanstaand religieus geleerde uit Pakistan, geeft een fatwa af tegen terrorisme en terroristen. Hij zelf omschreef dit als historisch.

Dit is niet de eerste fatwa tegen terrorisme, en zal ook wel niet de laatste zijn. Maar het zou zeker de langste en meest veelomvattende kunnen zijn.

Er zijn in het verleden verschillende prominente fatawah (meervoud) tegen het terrorisme afgegeven door islamitische geleerden en instellingen: de fatwa van de meest prominente islamitische madrasah van India, Darul-Ulloom Deoband, in 2008 en de fatwa afgegeven door de hoogste islamitische juridische entiteit van de Amerikaanse moslims in 2005 schieten gemakkelijk te binnen.

Dr. Qadri is een vooraanstaand imam die een groot aantal volgelingen heeft. Hij is ook goed geworteld in het traditionele islamitische erfgoed. Hij vertegenwoordigt een luide stem van de tot nu toe zwijgende meerderheid. Dr Qadri en zijn grote aanhang vormen de hoofdstroom van de moslims in Pakistan en in de Pakistaanse diaspora.

Dr. Qadri's 600 bladzijden tellende fatwa is in wezen een encyclopedische verzameling van de fiqh (rechtmatigheid) van het gebruik van geweld. Het bevat in principe alle verschillende standpunten in de jurisprudentie voorgestaan door islamitische geleerden en juristen van verschillende scholen. Hij geeft ook een uitgebreid overzicht van de verschillende normatieve en ethische beperkingen die afgeleide producten uit islamitische bronnen hebben ingesteld op het legitieme gebruik van geweld.

Er is niets nieuws in het grote werk van Dr. Qadri, en dat is een goede zaak. Hij presenteert geen nieuwe interpretaties van de islamitische bronnen, noch probeert hij het wiel opnieuw uit te vinden. Zijn bijdrage wil aantonen dat de islam niet alleen het terrorisme verbiedt– maar terroristen tot de hel veroordeelt. Hij laat ook zien dat moslims reeds lang zelfmoord hebben beschouwd als een verboden handeling. De islam heeft dit vanaf het begin altijd gedaan. De collectie van de verschillende adviezen van de klassieke geleerden toont ook de omvang en diepgang van het verbod van de islam tegen het gebruik van geweld tegen burgers, tegen vrouwen en tegen kinderen.